مدیریت صنایع و بهره وری

لویت و اقتصاد علمی

از نظر لویت اقتصاد علمی است با ابزارهایی بی‌نظیر برای یافتن پاسخ‌ها، اما فاقد هرگونه سوال جذاب. توانایی فوق‌العاده او پرسیدن همین پرسش‌های جذاب است. برای مثال: اگر موادفروشان اینقدر پول به جیب می‌زنند، چرا اکثرشان هنوز با مادرانشان زندگی می‌کنند. تفنگ خطرناک‌تر است یا استخر؟ واقعا چه چیز باعث شد که نرخ جرم و جنایت در دهه گذشته اینقدر کاهش یابد؟ آیا بنگاه‌های املاک به منافع مشتریانشان فکر می‌کنند؟ چرا سیاه پوستان اسم‌هایی روی فرزندان شان می‌گذارند که به آینده حرفه‌ای آنها لطمه بزند؟ آیا معلمان مدارس در آزمون استخدامی تقلب می‌کنند؟ آیا برگزارکنندگان کشتی ژاپنی فاسدند؟ و... چطور یک پیرمرد بی‌خانمان هدفون 50 دلاری به گوش دارد؟
بسیاری – ازجمله همکاران – ممکن است کار لویت را اصلا اقتصاد ندانند. اما او علم ملال آور را آنقدر چلانده تا تنها ابتدایی‌ترین هدف آن باقی بماند: چطور مردم آنچه می‌خواهند یا نیاز دارند، به دست می‌آورند. برخلاف اکثر آکادمیک‌ها او از استفاده از مشاهدات و کنجکاوی‌های شخصی باکی ندارد (هرچند از محاسبات می‌ترسد). او شهودگراست. توده داده‌ها را به هم می‌ریزد تا داستانی را بیابد که هیچ کس دیگر ندیده. برای اندازه‌گیری آنچه دیگر اقتصاددانان غیرقابل اندازه‌گیری دانسته‌اند دنبال راه‌های تازه می‌گردد. علایق ویژه او – هرچند خودش می‌گوید که هیچ‌گاه شخصا در آنها غرق نشده – فساد، جنایت و تقلب است.

   + مهندس فریدون دشتی ; ٥:۳۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۸/۱٦
comment نظرات ()